• Tweet

• Tweet

මේ දිනවල බුරුමය තුල විශාල ආගමික ගැටුමක් ඇති වී තිබෙන බව මාධ්‍ය මගින් වාර්තාවේ. එමෙන්ම සිංහල මාධ්‍ය අන්තර්ජාලය තුල මියන්මාරයේ බොදුනුවන්ට පහරදුන් ඡායාරූප විශාල වශයෙන් සැරි සරන්නේ එමගින් සිංහල සහ මුස්ලිම් සමාජ දෙක අතර වෛරයක් ජනිත කරවන ආකාරයටයි. මේ ඡායාරූප ප්‍රචාරයද භාරගෙන තිබෙන්නේ ආගමික අන්තවාදී කල්ලි විසිනි. නමුත් මෙහි සැබෑ තතු කුමක්ද? යන්න ජනතාවට හෙලි කිරීම මෙම ලිපියේ අරමුණයි.

 

වත්මන් ලෝක මාධ්‍යයන් වල මියන්මාරය පිළිබඳ සියළුම පුවත් වලින් වාර්තා වන්නේ බුරුමයේ ඇතිවු ගැටුම් වලින් එහි සිටින රෝහින්ග්‍යා මුස්ලිම් වරුන්ට සිදුවී ඇති අසාධාරණය වන නමුදු ලංකාවේ සිංහල භාෂික අන්තර්ජාලය තුල යන්නේ ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ මතයකි. එනම් මුස්ලිම් වරුන් විසින් මියන්මාරයේ බෞද්ධයන් සංහාරයක් දියත් කොට ඇති බවයි. එමෙන්ම ඉදිරියේදී මේ තත්වය ලංකාවේද වර්ධනය විය හැකි බව ඔවුන් පතුරවන මතවාදයයි. ජනමනස තුල සාමය කඩකරවන අදහසින් කරන්නාවු මෙවැනි බොරු ප්‍රචාර වලකන්නට රජය මගින් කටයුතු කළ යුතු අතර එවැනි බොරු තොරතුරු ද්වේශ සහගතව ජනතාව අතර පතුරවන අයවළුන් හට දැඩි දඬුවම් කළ යුතු බව මගේ අදහසයි.

වත්මන් බුරුමය තුල ඇතිවු මෙම ආගමික සටන් වලට ප්‍රධානතම හේතුව වුයේ මුස්ලිම් වරුන් යැයි කියන පිරිසක් 27 හැවිරිදි බෞද්ධ කාන්තාවක දූෂණය කොට මරා දැමීමත් සමගය. මෙහිදී කුපිතවු බෞද්ධ අන්තවාදී පිරිස් විසින් අරකන් පලාතෙහි සිටින රෝහින්ග්‍යා මුස්ලිම් වරුන්ට පහර දීමට පටන් ගැනීමත් සමග තත්වය දරුණු අතට හැරුණි. කිසියම් දූෂණයක් සහ මිනීමැරුමක් සිදුවී නම් එයට වරද කළවුන්ට දඬුවම් දීම සාධාරණ නමුදු මෙහිදී සිදුවුයේ මෙම සිද්ධියට කිසිසේත්ම සම්බන්ධ නැති රෝහින්ග්‍යා මුස්ලිම් වරුන් 10 දෙනෙක් පමණ මියගොස් කුඩා ළමුන් 15 දෙනෙකු සමග තවත් 23 කට පමණ තුවාල සිදුවීමයි. බුරුමයෙන් අසන්නට ලැබෙන මෙම සංඛ්‍යාලේඛන නිවැරදි නොවන බවත් ඇත්ත සංඛ්‍යාලේඛන ඊටත් වඩා වැඩි බවත් තවත් සමහර මාධ්‍ය වලින් වාර්තා විය.

ඉන්පසුව තමන්ට පහර දෙන්නට එන රක්කින් බෞද්ධ අන්තවාදීන්ගෙන් ආත්මාරක්ෂාව වීම සඳහා රෝහිග්‍යා මුස්ලිම් වරුන්ද පහර දෙන්නට වීම නිසා දැඩි සටන් ඇති විය. නමුත් මෙහිදී දැවැන්ත පාඩුවක් වී තිබෙන්නේ රෝහින්ග්‍යා මුස්ලිම් වරුන්ටයි. මන්ද මේ සටන් සියල්ල සිදු වී තිබෙන්නේ මුස්ලිම් වරුන් සිටින ස්ථානවල හෙයිනි. ඔවුන්ගේ නිවාස 1000කට පමණ මේ වන විට අලාභ හානි සිදුවී ඇති අතර විශාල සංඛ්‍යාවකට උන්හිටි තැන් අහිමිව ඇත. මෙහිදී බුරුම රජය විසින් අරකන් ප්‍රදේශයට හදිසි නීතිය දමා තත්වය පාලනය කිරීමට උත්සාහ දැරුවද එම පලාතේ අගනගරය වන සිට්වේ හි තත්වය ඉතා නරක අතට හැරී ඇති බැව් වාර්තාවේ.

හියුමන් රයිට්ස් වොච් සංවිධානය විසින් මෙම සරණාගතයන් බංගලා දේශයට පිළිගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටි නමුත් බංගලාදේශය පවසන්නේ තමන්ට එය දැරිය නොහැකි බරක් බවයි. බංගලිදේශය තුල මේ වන විටත් රෝහින්ග්‍යා සරණාගතයන් 30,000 ක් පමණ සිටින නිසා දිළිඳු රටක් වන තමන්ට තවදුරටත් සරණාගතයන් පිළිගැනීමට අසීරු බව එම රජය පවසයි.

 

මෙම රොහින්ග්‍යා වරුන් හිංසනයට පත් රටක් නොමැති පිරිසක් ලෙස එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය හඳුන්වා ඇති අතර මියන්මාර හමුදා රජය පවසන්නේ මියන්මාර වැසියන් නොව ඔවුන් විදේශිකයන් බවය. නමුත් රෝහින්ග්‍යා වරුන් සියවස් ගණනාවක (ක්‍රි.ව. 1000 පමණ ඈත යුගයේ සිට) පටන් අරකන් පලාතේ දිවිගෙවු බවට ඓතිහාසික තොරතුරු මගින්ද සනාථය. මේ බව ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියාවේ සඳහන්ය.

 

උපුටා ගැනීම

 

The origin of the term “Rohingya” is disputed. Some Rohingya historians like Khalilur Rahman contended that the term Rohingya is derived from Arabic word ‘Raham’ meaning sympathy.^[1] They trace the term back to the ship wreck in 8th century AD. According to them, after the Arab ship wrecked near Ramree Island, Arab traders were ordered to be executed by Arakanese king. Then, they shouted in their language, ‘Raham’. Hence, these people were called ‘Raham’. Gradually it changed from Raham to Rhohang and finally to Rohingyas.^[1][2] However, the claim was refuted by Jahiruddin Ahmed and Nazir Ahmed, former president and Secretary of Arakan Muslim Conference respectively.^[1] They argued that ship wrecked Muslims are currently called ‘Thambu Kya’ Muslims and currently residing along the Arakan sea shore. Should the term Rohingya derive from these Muslims, “Thambu Kyas” would have been the first group to be known as Ruhaingyas. According to them, Rohingyas were descendants of inhabitants of Ruha in Afganistan.^[1] Another historian, MA Chowdhury argued that among the Muslim populations, the term ‘Mrohaung’ (Old Arakanese Kingdom) is corrupted to Rohang. And thus inhabitants of the region are called Rohingya.^[1] 

උපුටා ගැනීම අවසන්

 

නමුත් මියන්මාර ඉතිහාසඥයන් විසින් ඉහත ප්‍රකාශය පිළිගැනීමට කැමැත්තක් නැත. ඔවුන් පවසන්නේ රෝහින්ග්‍යා වරුන් මියන්මාරයට පැමිණ තිබෙන්නේ එරට බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් එම රට පාලනය කළ කාලයේදී බවයි. ඒ නිසා මේ වන විටත් මියන්මාර හමුදා ජුන්ටාව විසින් ඔවුන් සංක්‍රමණිකයන් ලෙස සලකන අතර ඔවුන් බෙන්ගාලින් ලෙස හඳුන්වති. මෙහි අරමුණ නම් ඔවුන් බංගලිදේශයෙන් පැමිණි සංක්‍රමණිකයන් බව පෙන්වීමටය. හමුදා ජුන්ටාවේ ක්‍රියාකලාපය විකිපීඩියා හි පලකොට තිබෙන්නේ මෙසේය.

 

උපුටා ගැනීම

 

According to Amnesty International, the Muslim Rohingya people have continued to suffer from human rights violations under the Burmese junta since 1978, and many have fled to neighboring Bangladesh as a result:.^[21]

“The Rohingyas’ freedom of movement is severely restricted and the vast majority of them have effectively been denied Burma citizenship. They are also subjected to various forms of extortion and arbitrary taxation; land confiscation; forced eviction and house destruction; and financial restrictions on marriage. Rohingyas continue to be used as forced labourers on roads and at military camps, although the amount of forced labour in northern Rakhine State has decreased over the last decade.”

“In 1978 over 200,000 Rohingyas fled to Bangladesh, following the ‘Nagamin’ (‘Dragon King’) operation of the Myanmar army. Officially this campaign aimed at “scrutinising each individual living in the state, designating citizens and foreigners in accordance with the law and taking actions against foreigners who have filtered into the country illegally.” This military campaign directly targeted civilians, and resulted in widespread killings, rape and destruction of mosques and further religious persecution.”

“During 1991-92 a new wave of over a quarter of a million Rohingyas fled to Bangladesh. They reported widespread forced labour, as well as summary executions, torture, and rape. Rohingyas were forced to work without pay by the Burmese army on infrastructure and economic projects, often under harsh conditions. Many other human rights violations occurred in the context of forced labour of Rohingya civilians by the security forces.”

As of 2005, the UNHCR had been assisting with the repatriation of Rohingya from Bangladesh, but allegations of human rights abuses in the refugee camps have threatened this effort.^[22]

Despite earlier efforts by the UN, the vast majority of Rohingya refugees have remained in Bangladesh, unable to return because of the negative attitude of the ruling regime in Myanmar. Now they are facing problems in Bangladesh as well where they do not receive support from the government any longer.^[23] In February 2009, many Rohingya refugees were rescued by Acehnese sailors in the Strait of Malacca, after 21 days at sea.^[24]

Over the years thousands of Rohingya also have fled to Thailand. There are roughly 111,000 refugees housed in 9 camps along the Thai-Myanmar border. There have been charges that groups of them have been shipped and towed out to open sea from Thailand, and left there. In February 2009 there was evidence of the Thai army towing a boatload of 190 Rohingya refugees out to sea. A group of refugees rescued by Indonesian authorities also in February 2009 told harrowing stories of being captured and beaten by the Thai military, and then abandoned at open sea. By the end of February there were reports that of a group of 5 boats were towed out to open sea, of which 4 boats sank in a storm, and 1 boat washed up on the shore. February 12, 2009 Thailand’s prime minister Abhisit Vejjajiva said there were “some instances” in which Rohingya people were pushed out to sea.

“There are attempts, I think, to let these people drift to other shores. [...] when these practices do occur, it is done on the understanding that there is enough food and water supplied. [...] It’s not clear whose work it is [...] but if I have the evidence who exactly did this I will bring them to account.” ^[25]

The prime minister said he regretted “any losses”, and was working on rectifying the problem.

Bangladesh has since announced it will repatriate around 9,000 Rohingya living in refugee camps in the country back to Burma, after a meeting with Burmese diplomats.^[26][27] Steps to repatriate Rohingya began in 2005.

In October 16, 2011, the new government of Burma agreed to take back registered Rohingya refugees.^[28][29]

 

උපුටා ගන්නා ලද්දේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියාවෙනි.

 

 

මියන්මාරයේ පසුගිය දශක පහක හමුදා පාලන කාලය තුල රෝහින්ග්‍යා වරුන්ට දැඩි ලෙස පීඩා විඳින්නට සිදුවු අතර බොහෝ දෙනෙක් අසල් වැසි බංගලිදේශයට පලාගියද බංගලිදේශය භාර ගත්තේ කොටසක් පමණි. බහුතරයකට නැවත ඒමට සිදුවුයේ බංගලිදේශය තුල ඔවුන්ට සරණක් නොවු නිසාවෙනි. තවත් ලක්ෂයකට පමණ අධික ජන කොටසක් තායි දේශය අසල සරණාගතයන්ව සිටිති. මේ සියල්ලටම හේතුව හමුදා ජුන්ටාව විසින් දශක පහක සිය පාලන කාලය තුල ඉතා දැඩිලෙස ආගම්වාදී ප්‍රතිපත්තියක කටයුතු කිරීමයි. නමුත් බුරුම රජයේ ව්‍යාවස්ථාවේ සඳහන් වන්නේ සෑම ජාතියකටම එක හා සමානව අයිතිවාසිකම් ඇති අයුරින් කටයුතු කරන බවයි.

 

මියන්මාර රටේ නව බලාපොරොත්තුව වන විපක්ෂ නායිකා අවුන්සාන් සුකී ද දැනට මේ පිළිබඳව තදින් කිසිදු අදහසක් නොපවසන්නේ ඉන් තමන්ගේ බෞද්ධ ඡන්ද පදනම බිඳ වැටෙනු ඇති බවට වන බිය නිසාවෙනි. මන්ද මියන්මාර හමුදා පාලනය මේ වනවිටත් තමන් සිටින්නේ තමන්ගේ පාලන කාලයේ අවසාන භාගයේ බව දන්නා නිසා මියන්මාර රජයේ මාධ්‍ය මගින් ඉතාමත් දැඩිලෙස ජාතිවාදය අවුළුවමින් සිටිති. තරුණියක දූෂණය කර මරා දැමීම වාර්තා වු පසුව එරෙහිව ජනතාව ප්‍රකෝපකාරී නැගිටීමක් සිදුවුයේ මෙම වර්ගවාදී මාධ්‍ය ප්‍රතිපත්තිය නිසාය. මෙය ඇත්තටම ලංකාවේ 83 කෝළාහලය සිදුවු ආකාරයට සමානත්වයක් දරයි. එනම් මියන්මාර රජය මෙම සිද්ධියට සෘජුව සම්බන්ධතාවයක් නොදැක්වුවද වක්‍රාකාරව එයට සහය දක්වන බවක් පෙනී යයි. 

 

ලංකාවේ මුස්ලිම් අපගේ අදහස නම් මේ තරුණිය දූෂණය කොට මරා දැමු පුද්ගලයන්ට ඒ පිළිබඳව දැඩි දඬුවම් පැමිණිය යුතුය. නමුත් ඒ අරබයා රෝහින්ග්‍යා මුස්ලිම් වැසියන්ට කරන්නාවු මේ අසාධාරණය වහා නැවැත්විය යුතුය.