• Tweet

• Tweet

ධර්ම ද්වීපය හෙවත් දහම් දිවයින යනු අතීතයේ අප රට හැඳින්වු විරුදාවලී නම් වලින් එකකි.  එහෙත් අද තරම් දම් දෙසුම් වත්, විචිත්‍ර ධර්ම දේශකයන් වත්, විසිතුරු ආගමික ස්ථානවත් එදා නොතිබුණි. එක දම්දෙසුමක් රටපුරා සියල්ලන්ටම එකවර අසන්න තරම් තාක්ෂණයක් එදා නොතිබුණි. නමුත් එදා ධර්ම ද්වීපය ලෙස කටපුරා කියන්නට හැකියාවක් තිබුණද අද එසේ නැත.

 

එකල මේ රටේ කාන්තාවකට දෙවුන්දර තුඩුවේ සිට පේදුරු තුඩුවට තනියම බයක් හැකක් නැතිව යන්න පුළුවන් කම තිබුණේලු. දැන්නම් එසේ බැරිය. දෙවුන්දර තුඩුවට ආසන්න එනම් තංගල්ල පැත්තේදීම දැරියක් පුද්ගලයින් රාශියක් විසින් කෙලෙසා ඇති බැව් වාර්තාවේ. තමන් විසින් කාමමිථ්‍යාචාරය කළ ස්ත්‍රීන් සංඛ්‍යාව ගණන් කර ඒ සමරා උත්සව තැබූ අය ගැනද දැන් දැන් වාර්තාවේ. එවැනි වරද කළද දැන් කිසිදු බියක් ඇතිකරගන්නට අවශ්‍යතාවයක් නැත. රජකාලේ මෙන් අද උල තැබීම් හෝ හිස ගසා දමන දඬුවම් අද නැත. අද තිබෙන්නේ සිරදඬුවම් විඳීමක් පමණි. ඕනෑ නම් දේශපාලන සමාවක්ද ගත හැක.

 

රොබට් නෝක්ස් නම්වු ඉංග්‍රීසි ජාතික නාවිකයා විසින් ලියන ලද, එදා හෙලදිව නම්වු සිංහලෙන් පරිවර්තනය වු පොතේ ලාංකික ගැමියාගේ අව්‍යාජත්වය මොනවට පැහැදිලි කර ඇත. එදා ලක්දිව සිටි ජනතාව සිංහල, දමිල සහ මුස්ලිම් සියළු දෙනාම එකම සහජීවනයකින් බැඳී එකිනෙකාට සහයෝගයෙන් කල්ගෙවා ඇත. දෙමළ කෙනෙක්ට කෝවිලක් තනා ගන්නටවත් මුස්ලිම් කෙනෙක්ට නැමදුම සඳහා පල්ලියක් තනා ගන්නටවත් එකල ප්‍රශ්ණයක් නොවීය. වෙලඳාමට පැමිණි මුස්ලිම් වරයෙක්ට තනිව සිටීම අපහසු නිසා විවාහයක් කරගැනීමට කාන්තාවක් ලබා ගැනීමද එකල ප්‍රශ්නයක් නොවීය. එසේ මුස්ලිමෙකු සමග විවාහ වු කාන්තාව එදා සමාජයෙන් කොන් කෙරුනේද නැත.

 

 

තමන් සමග ගනුදෙනු කරන විවාහයෙන්ද තමන්ගේම ඥාති බවට පත්වු මුස්ලිම් වරයාව සිංහල ජාතිකයන් ඇමතුයේ තම්බි (මල්ලි) හෝ නානා (අයියා) යනුවෙනි. ඒ අතීත ගැමියා තුල තිබුණු සහෝදරත්වය සහ බැඳියාවයි. නමුත් දැන් ඒ බැඳියාව සහ සහෝදරත්වය වියැකෙන්නට යන බවට අවධානමක් පවතියි. එය වඩාත්ම දරුණු තත්වයට පත්වුයේ අන්තර්ජාලයට කුණුහරප කරුවන් පැමිණි පසුය. දැන් අපි අන්තර්ජාලයෙන් දකින්නේ තම්බියා හෝ හම්බයා වැනි අශ්ලීල වදන්ය. මුස්ලිම් වරුන්ව පිටු දකින්න, මරන්න, කොටන්න වැනි වදන්ය. ඔවුන් එක පැත්තකින් ධර්මය ගැන නොයෙකුත් වදන් සහිත පෝස්ටර් පතුරවන අතර අනෙක් පැත්තෙන් මුස්ලිම් වරුන්ට එරෙහිව වෛරය සහ ක්‍රෝධය ජනිත කරවන දේ පලකරති.

 

මේ සියල්ල කනපිට හැරුණේ සහ මෙවැනි දේ සිද්ධ වෙන්නට ආරම්භය වුයේ අපේ රට බටහිර ජාතීන් විසින් ආක්‍රමණය කළ පසුය. ඔවුන් විසින් ඔවුන්ගේ පහසුව පිණිස ජනතාව බේධ කරන්නට විය. සිංහල ජනතාව බහුල පෙදෙසක මුස්ලිම් නායකයන් හෝ දමිල නායකයන් පත්කෙරුණි. එමෙන්ම සිංහල ජනතාව පෙලන්නට ඔවුන්ට අණ කෙරුණි. මේ නිසා ජාතීන් අතර වෛරය සහ කෝපය ජනිත විය. එතැන් පටන් ජාතීන් එකිනෙකා ඇනකොටා ගන්නට විය. ඒවා බේරුම් කර විසඳන්නේද සටන් ඇවිලවු බටහිර පාලකයන්මය.

 

මේ රටේ සිටින බොදුනු, හින්දු සහ මුස්ලිම් වරුන් විසින් මෙය අවබෝධ කරගත යුතුය. අපේ රටේ අතීතයේ තිබු තත්වය සිහිපත් කළ යුතුය. එදා තිබුණු ගුණදම් මෙනෙහි කළ යුතුය. අතීත ගුණදම් නැවත සිහිකරන වැඩසටහන් නිර්මාණය කළ යුතුය. එවැනි වැඩ සටහන් ලංකාව පුරා දියත් කළ යුතුය. රටතුල ජනතාව අතර සංහිඳියාවක් ඇති වන්නේත් ආගම් අතර සහජීවනයක් ඇති වන්නේත් මේ මගින් පමණි.

 

 

කලක් මාවනැල්ල ප්‍රදේශයේ බෞද්ධ මුස්ලිම් ගැටුමක් ඇති වුවා ඔබට මතක ඇති. එම ගැටුම් වලට පසුව ඊලඟ රමදාන් අවුරුදු සමයේ මුස්ලිම් වෙලඳුන් විසින් එහි සිටි බොදුනු ජනතාවට කෑම වේලකට ආරාධනා කර සහජීවනය උදෙසා වැඩසටහනක් කරන ලදී. එම වැඩසටහනට පැමිණි බොදුනු සහ හින්දු සියළු දෙනාම නැවත ගියේ ඉතාමත් ලංවු ලෙංගතු කමක්ද සහිතවයි. මෙසේ වැඩසටහන් දෙකකට පමණ පසුව බොදුනු අය විසින්ද සිය අවුරුදු සමයේ මුස්ලිම් අයට ආහාරයට කැඳවා සහජීවන වැඩ සටහනක් දියත් කරවීය. දැන් එම නගරයේ බෞද්ධ සහ මුස්ලිම් වරුන් සිටින්නේ ස්වකීය ආගම් සහ ජාතීන් දෙකොට්ඨාශය කෙරෙහිම මනා අවබෝධයකිනි. මෙවැනි වැඩසටහන් ලංකාව පුරා දියත් වෙනවා නම් කොපමණ අගනේද?

 

දිනක් අප විසින් පවත්වන ලද සහජීවන වැඩසටහනක් පුත්තලමේ පැවැත්වුණි. එයට ආරාධනා කළ අය අතර එවකට එම පලාතේ සිටි හමුදා ප්‍රධානියා සහ පොලිස් ස්ථානාධිපති වරයාද විය. අප ඔවුන්ටද එම වැඩ සටහන අමතා පොඩි කථාවන් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියෙමු. එහි පැමිණි පොලිස් ස්ථානාධිපති වරයා පැවසුවේ ඔහුගේ කුඩා කාලයේ ඔහු සිටි ගමට පැමිණි මුස්ලිම් මුදළාලි නතරවුයේ ඔහුගේ නිවසේ බවයි. එම මුදළාලි විසින් පිරිසිදු වී රෙද්දක් එලා ඒ මත දෙවිඳුන් නමදින විට කුඩා තමන්ද එය අනුකරණය කළ බව ඔහු මතක් කළේ චිත්තප්‍රීතියකිනි. අද මුස්ලිම් වරුන්ට නැමදුම් ස්ථානයක් සාදා ගන්නට ඉඩ නොදුන්නද එදා සිංහල ජනතාව තමන්ගේ නිවස තුලද මුස්ලිම් වරයාට සිය දෙවිඳුන් නමදින්නට ඉඩ දී තිබෙනවා නොවේද?

 

එහි පැමිණි හමුදා ප්‍රධානියා පැවසුයේ අතීතයේ අපේ ගම්වල බැංකු ක්‍රමයක් නොතිබුණු බවත්, ඔවුන්ගේ සීයා විසින් සිය මුදල් පරෙස්සමට තබා තිබුණේ මුස්ලිම් මුදළාලි ගාව බවත්ය. එමෙන්ම සිය සීයාට යම්කිසි ඉඩමක් කඩමක් මිලදී ගන්නට මුදල් අවශ්‍ය වුවහොත් ඒ සඳහා කිසිදු පොලියක් අය නොකොට මුදල් ලබා දුන්නේ මුස්ලිම් මුදළාලි බවද ඔහු සිහිපත් කළේය. අද මෙන් නොව එදා සියල්ල සිදුවුයේ කට වචනයෙන් බවත්, පුද්ගලයෙක් විසින් තවත් පුද්ගලයෙක්ට දුන් කට වචනයක් කඩ කිසිදා කඩ නොකරන්නට තරම් එදා ජනතාව අවංක අය වු බවද ඔහු සිහිපත් කරන ලදී. එදා පැවති ඒ විශ්වාසය අද වන විට දැවැන්ත අවිශ්වාසයක් දක්වා ගොඩනැගුනේ කෙසේද?

 

මා මුස්ලිම් සහෝදර සහෝදරියන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ ඉදිරියේදී එන රමදාන් මාසයේදී මෙවැනි වැඩසටහන් වැඩි වැඩියෙන් දියත් කිරීමට උත්සාහ දරන ලෙසයි. බොදුනු ඇතුළු අන්‍යාගමික සහෝදර සහෝදරියන්ගෙන්ද ඉල්ලා සිටින්නේ රට බේධ කරවන දේ නොකර රට එක්සත් සහ එක්සිත් කරන වැඩ සටහන් දියත් කරන ලෙසයි.

 

ලංකාව නැවත ධර්ම ද්වීපයක් වන්නේත්, ධර්ම ද්වීපයේ ඉරණම යහපත් වන්නේත් එවිටය.