• Tweet

• Tweet

සමහරු දේශය සහ ආගම කෙරෙහි දෙන ප්‍රමුඛතාවය භාෂාව ගැන නොදෙති. ඔවුන් කථා කරනවා නම් වැඩියෙන් කුණු හරපය. සමහරුන්ට සිංහලෙන් යතුරුලියනය Type කළ නොහැක. ඒ සඳහා උනන්දුවක්ද නැත. Google Sinhala Transliteration තුලින් සිංහල ඉංග්‍රීසියෙන් යතුරුලියනය කළ හැකි නමුත් එයටද උනන්දු නැත. නමුත් ඔවුන් අප සමග සටනට එන්නේ දේශය සහ ආගම රැක ගැනීමටයි. මොවුන් දේශයට සහ සමයට දක්වන ආදරය බසට නොදැක්වීම ගැන මට නම් ඇත්තේ මවිතයකි.

 

දිනක් විදෙස් ගතවන්නට ගුවන් තොටුපොලට ගොස් එහි ආගමන විගමන කවුන්ටරය අසල සිටියදී මට ඉදිරියෙන් සිටියේ විදෙස් ජාතික සංචාරකයෙකි. ඔහු කවුන්ටරයේ වැඩ අවසන් වු පසුව එහි නිලධාරියාට Thank you යැයි ඉංග්‍රීසියෙන්ද, පසුව ස්තූතියි යැයි සිංහලෙන්ද පවසන ලදී. මේ දුටු මට සිතුනේ අපේ අය අපේ බස කථා කරන්න මෙතරම් මැලි වෙන විට සමහර විදෙස් ජාතිකයන් මෙසේ කිසියම් හෝ උත්සාහයක් දැරීමම කෙතරම් අලංකාරද? අපේ අයට අපේ බස කථා කිරීම මදි කමකි. නමුත් සුද්දාට සිංහල කථා කිරීම සතුටකි.

 

අපේ සමහර මුස්ලිම් සහෝදර වරුන් මට පවසන්නේ “අන්වර් ඔබ ලියන දේ අපට තේරෙන්නේ නැහැ. කරුණාකරලා තේරෙන භාෂාවෙන් ලියන්න” කියායි. නමුත් ඒ අයට මා නිතරම කියන්නේ “ඔබට මගේ බස සුළුවෙන් හෝ තේරෙන නිසා දිගටම කියවන්න. එවිට ඔබට සිංහල බස ගැන මනා නිපුණත්වයක් ලැබෙන බවයි.” එසේ නොකර මා බස සරල කරන්නට ගියා නම් සිදුවන්නේ වැඩි දෙනෙක් අපහසුතාවයට පත් වීමයි. මාද එමගින් පත්වන්නේ දැඩි අපහසුවකටයි. අප හැකි තරම් කියවනවා නම් භාෂාවේ නිපුනත්වය වැඩි වේ. කෙසේ නමුත් මා බස හසුරුවන්නේ මගේම ආරකට මිස කිසිදු රීතියකට නොවන බවද පැවසිය යුතුමය.

 

මා ඉස්ලාම් දහම වැලඳ ගත් පසු සමහරුන් පැවසුයේ “දැන් දෙමළත් ඉගෙන ගන්න” කියායි. එවිට මා ඔවුන්ගෙන් ඇසුයේ දෙමළ යනු මුස්ලිම් භාෂාවද? කියායි. මා එසේ පැවසුයේ ද්‍රවිඩ බස කෙරෙහි මට පිළිකුලක් තිබෙන නිසා නොව ඔවුන්ට ඔවුන් වැරදි ආකාරයෙන් වටහාගෙන තිබෙන දෙයක් නිවැරදි කිරීමටයි. කෙසේ නමුත් මේ වන විට මා දෙමළ බස කෙරෙහිත් කිසියම් දැනුමක් ලබා තිබීම මට සතුටක් දනවන දෙයකි. කාලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් නිසා දෙමළ අක්ෂර ඉගෙනීමට නොහැකි වීම පිළිබඳව නම් ඇත්තේ කණගාටුවකි. කෙසේ නමුත් මුස්ලිම් වරුන්ටම අනන්‍ය භාෂාවක් වේ නම් එය අරාබි බස විය යුතු බවත්, අනෙක් සියළුම භාෂාවන් ඒ ඒ ප්‍රදේශයේ බස නිසා පමණක් අප භාවිතා කළ යුතුය.

 

කිසිකෙනෙක් තව කෙනෙකුට තමන්ගේ බස ඉගෙන ඒ බස කථා කල යුතු බවට බල නොකළ යුතුය. එය ඒ තැනැත්තාව ඉතාමත් අපහසු තත්වයකට පත් කිරීමක් වන බැවිනි. මා විදේශයක සිටියදී දිනක් ඉන්දියානු ජාතිකයෙක් මට හින්දි බසින් කථා කළා. මා ඔහුට කීවේ මා හින්දි නොදන්නා බවත් ඉංග්‍රීසියෙන් පවසන ලෙසත්ය. එවිට ඔහු උඩඟු ලෙස පැවසුයේ ඔබ මෙහි සිටිනවා නම් හින්දි බසත් ඉගෙන ගත යුතු බවයි. මා එවිට ඔහුව ගණන් නොගන්නා බව අඟවමින් පැවසුවේ මට එසේ කිරීමට කැමැත්තක් නොමැති බවයි. එවිට ඔහු පැවසුවේ “එසේ නම් ඔබ ඉංග්‍රීසි බස කථා කරන්නේ ඇයි?” කියායි. එවිට මා පැවසුවේ “ඒ ඔබ සිංහල නොදන්නා නිසා” බවයි. එතැනින්ම ඔහු නිරුත්තර විය.

 

මා මැලේසියාවට පලමු වරට ගොස් සිටියදී මවිතයට පත්වුයේ අපි නොදන්න ඉංගිරිසියක් ඔවුන්ගේ පුවරු වල සඳහන් වීමෙනි. පසුව විමසු විට දැනගන්න ලැබුනේ ඔවුන් ඔවුන්ගේ මැලේ භාෂාව ලියන්නේ ඉංග්‍රීසි අක්ෂර වලින් බවයි. එහිදී මා විද්වතෙකු ගෙන් ඒ ගැන විමසු කළ ඔහු පැවසුවේ ඔවුන්ගේ බසට ආවේනික අක්ෂර මාලාවක් තිබුණු බවත් අතීතයේ සිටි අය එය රැක ගැනීමට උනන්දු නොවීම නිසා අභාවයට ගොස් ඇති බවත්ය. නමුත් පසුව ආරංචි වුයේ ඒ අක්ෂර දන්නා අය තවම සිටින බවත් බහුතරයක් ඒ අක්ෂර මාලාව නොදන්නා නිසා භාවිතා කළ නොහැකි වී ඇති බවත්ය.

 

ජුදෙව් ජාතිකයන්ගේ භාෂාව හෙබ්‍රෙව් හෙවත් හීබෘය. ඔවුන් වසර දහස් ගණනක් වෙනත් රටවල විප්‍රවාසිකයන්ව සිටි නිසා ඔවුන්ගේ බස අභාවයට යන ලදී. නමුත් වසර 2000 කට පමණ පසුව ඔවුන් නැවත එම භාෂාව පනගන්වන ලදී. නමුත් ඔවුන්ගේ වත්මන් හීබෘ බස කෙතරම් අතීත බසට සමාන දැයි අප නොදනිමු. නමුත් ඔවුන් කෙසේ හෝ තමන්ගේ බස මල තත්වයෙන් නැවත උත්ථානය කිරීම කෙතරම් අලංකාර දෙයක්ද? කෙසේ වුවද මල හීබෘ බස යළිපන ගැන්වු එක අලංකාර වුවද ඔවුන්ගෙන් පිරිසක් පලස්තීන භූමියේ බලහත්කාර රාජ්‍යයක් බිහි කිරීම නම් අලංකාර නොවන ක්‍රියාවකි.    

 

කලින් ලිපියකද සඳහන් කළ පරිදි මා බොහෝ විට විදේශයකදී අපේ රටේ අයෙක් මුණ ගැසුනහොත් සිංහලෙන් කථා කරමි. නමුත් Mod හෙවත් නව්‍ය වී ඇති සමහරුන්ට මෙය දිරවන්නේ නැත. ඔවුන් සිතන්නේ මා ඔවුන්ව සිංහලෙන් ඇමතීම ඔවුන්ට කරන නිගරුවක් බවයි. ඇත්තෙන්ම අප විදෙස් රට වලදී අපගේ බස කථා කරන විට අන්‍ය ජාතීන්ට අපගේ අනන්‍යතාවය ‍පිළිබිඹු වේ. අපේ රට ගැන අපේ බස ගැන ඔවුන්ට යමක් දැනගත හැකි වන්නේ එවිටයි. එසේ නොවී අප ඉංග්‍රීසි බස පමණක් හසුරුවමින් සුද්දෝ වෙන්න තතනන කල බාහිර අප ගැන සිතන්නේ අප ඉන්දියානුවන් ලෙසයි. මන්ද ඉන්දියානු සහ අපගේ දේහ ලක්ෂන ඉතාමත් සමීප වන බැවිනි.

 

මිනිසුන් වන අපිට එකිනෙකාට අනන්‍යවු ජාතීන් සහ භාෂාවන් තිබෙන්නේ බෙදී වෙන් වී සිටීමට නොව එකිනෙකා හඳුණා ගැනීමටයි. ලොව ප්‍රධා‍න ආගම් කිසිදු එකක ජාතීන් හෝ භාෂාවන් නිසා මිනිසුන් උසස් හෝ පහත් බවක් ඇතිවන බව පෙන්වාදී නැත. නමුත් බොහෝ දෙනෙක් ජාතිය හෝ භාෂාව නිසා තමන් අන්අයට වඩා උසස් යැයි සිතති. අන් අයටද තමන්ගේ නැති උසස් බවක් පෙන්වති. එයට ප්‍රධාන හේතුව අන්කිසිවක් නොව තමන්ගේ දහමේ ශාස්තෘවරයා විසින් වදාල දහම හරි හැටි නොදැන සිටීමයි. නැත්නම් දැන දැනත් ඒවා තම ජීවිතයට පිළිනොගැනීමයි.   

 

භාෂාව ගැන සමහර භාෂා විශාරදයන් නම් කියන්නේ නිවැරදිව හෙළ බස සොයා එම වචන පමණක් භාවිතා කරන ලෙසයි. නමුත් මා නම් දරන්නේ වෙනත් අදහසකි. භාෂාව විශිෂ්ඨ වන්න කියා සමහර මහප්‍රාණ වචන වැඩ දමා අප බස හසුරුවන්න ගියහොත් සිදුවන්නේ එය සාමාන්‍ය ජනතාවට නොතේරීමයි. යෝනක ඉස්ලාමීය සංස්කෘතික සංගමය විසින් පලකර ඇති අල්-කුර්ආන සිංහල පරිවර්තනයද එසේමය. එහි තිබෙන සිංහල සාමාන්‍ය කෙනෙකුට නොතේරෙන එකකි. නමුත් ඒ පරිවර්තනය තුල අරාබි වදන් වලට ගැලපෙන හරි සිංහල වචනය බොහෝ විට තිබෙනු දුටුවෙමි. මේ පරිවර්තකයන් විසින් සාමාන්‍ය ජනතාවට තේරුම් ගත හැකි ආකාරයට පරිවර්තනය සකසා තිබුණා නම් අද එහි ඉල්ලුම ඉතා ඉහල යන්නට තිබුණි.

 

අප ඉතා අලංකාරව බස හසුරුවමින් යහපත් වචන භාවිතා කරනවා නම් ජනතාව ඔබ පවසන දේ අසනු ඇත. ඔවුන් ඔබව පිළිගන්න නම් පලමුව ඔබගේ අදහස් ඔවුන් තුලට කා වැදෙන්නට අවශ්‍යයි. එයට භාෂාව භාවිතා කරන අන්දම ඉතාමත් වැදගත්ය. කිසියම් කෙනෙකුට ඒ සම්බන්ධව අඩුවක් තිබෙනවා නම් කළ යුත්තේ සංයමයකින් ඒ සම්බන්ධව පුරුදු පුහුණු වීමයි. එසේ වුවහොත් ඔබටත් දිනක බසින් දස්කම් දැක්වීමට අවස්ථාවක් ලැබෙනු ඇත.