• Tweet

• Tweet

අමාත්‍ය රවු‍ෆ් හකීම් මහතා සිවුරු ත්‍රස්තවාදයක් ගැන පැවසීම නිසා නැවතත් ආගම්බේධවාදීන්ට පළතුරක් හමුවී තිබේ. ඇමති හකීම් මහතා විසින් එවැනි ප්‍රකාශයක් කළ බව පවසා තිබෙන්නේ නියෝජ්‍ය ඇමති ෆයිසර් මුස්තාෆා මහතායි. ඇමතිවරයා විසින් එවැනි ප්‍රකාශයක් තමා විසින් කළාද? හෝ නොකළාද? යන්න තවම ප්‍රකාශ කර නොමැත. මේ නිසා මෙහි වලංගු බව ගැන තවම අපට කිසිවක් කිව නොහැක.

 

 

කෙසේ නමුත් හොරි ඩොට් කොම් මෙය උපුටමින් අසා සිටින්නේ ජාතිවාදියා තමන් වැනි ආගම්බේධවාදීන්ද නැත්නම් රවුෆ් හකීම් මහතාද? කියායි. නමුත් මට නම් කියන්න තිබෙන්නේ තොපි ඔක්කෝම ජාතිබේධවාදීන් කියායි. ලිපිය ආරම්භයේදීම ජාතිවාදය සහ ජාතිබේධය අතර වෙනස ගැනත් යමක් කියන්නට තිබේ. එනම් ජාතිවාදය සහ ජාතිබේධය යනු දෙකක් බවයි. ජාතිවාදය යනු තමන්ගේ ජාතිය ගැන උදම් ඇනීමයි. කිසියම් අයෙකුට තමන්ගේ ජාතිය ගැන උද්දාමයක්, කැක්කුමක් සහ වගකීමක් තිබිය යුතුය. එහි කිසිදු තර්කයක් නැත.  

 

නමුත් අහිතකර දෙය නම් ජාතිවාදියා, ඉන් ඔබ්බට ගොස් තමන්ගේ ජාතිය ගැන පමණක් සිතා ආත්මාර්ථකාමීව කටයුතු කිරීමයි. උසස් සහ තිබිය යුතු එකම ජාතිය තමන්ගේ ජාතිය යැයි සිතන මිනිසුන්‍ තුලින් ජාතිබේධය ඉස්මතු වේ. මිනිසුන් ලෙස අපට ජාතියක් සහ ජන්මයක් ඇති නමුදු අනෙකාටද එවැනිම වු ජාතියක් සහ ජන්මයක් තිබෙන බව තේරුම් ගත යුතුය. එමෙන්ම අනෙකාද තමන් හා සමාන ජන්මයක් ඇත්තෙකු බව පිළිගත යුතුය. මෙසේ නොවන කල ඇවිලෙන්නේ ජාතිබේධයයි. ජාතිබේධය යනු රටක සුළු ජාතීන්ට පමණක් නොව මහජාතියට පවා අහිතකර එකකි.  

 

දැන් අපි නැවත මාතෘකාවට එමු. ඉංග්‍රීසි බසින් Terrorism හෙවත් ත්‍රස්තවාදය යන වචනයට අන්තර්ජාතිකව පොදු සම්මත අරුතක් නැත. පොදුවේ ගත්කල ප්‍රචන්ඩත්වය, භීෂනය, බලපෑම සහ බලහත්කාරය යන වචන රාශියේ කැටි කිරීමක් ලෙස අපට ත්‍රස්තවාදය නම්වු වචනය ගිණිය හැක. එමෙන්ම ත්‍රස්තවාදය යනු සංවිධා‍නාත්මක ක්‍රියාවලියකි. එය කිසියම් හෝ හේතුවක් නිසා ඇරඹෙන අතර එය විනාශ කරන තුරු හෝ එම කන්ඩායමේ අභිලාශය ඉටුවන තුරුම අඛන්ඩව පවතින්නේය. සමහර රටවල ත්‍රස්තවාදය පරපුරෙන් පරපුරට යන අවස්ථාවන්ද ඇත.  

 

අනෙක් පසින් බලනවා නම් කෙනෙකුට ත්‍රස්තවාදයක් ලෙස පෙනෙන්නාවු දෙය තවත් කෙනෙකුට එසේ නොපෙනෙන්නටද ඉඩ තිබේ. නිදසුනක් ලෙස ඒකාධිපතියෙක් පාලනය කරන රටක් ගැන බලමු. එම ඒකාධිපති පාලකයාට එරෙහිව නැගී සිටින කවර කන්ඩායමක් වේද? ඔවුන් එම රට තුල ත්‍රස්තවාදීන් ලෙස හංවඩු ගසනු ඇත. ඒකාධිපතියා විසින් තම කෘර හස්තය යොදා ඔවුන්ව වනසා හෝ සමුළ ඝාතනය කරනු ඇත. මෙහිදී මිය යන ඔවුන් හැඳින්‍වෙන්නේ ත්‍රස්තවාදීන් හෙවත් ත්‍රස්තවාදී මළසිරුරු ලෙසයි.

 

නමුත් ත්‍රස්තවාදීන් ලෙස හංවඩු ගැසුණු ඔවුන් පසුව එම රටේ බලය අල්ලා ගත්තා නම් ජාතික වීරයන් බවට පත්වෙනු ඇත. එනමුදු තම රට වෙනුවෙන් දිවිපිදුවද ත්‍රස්තවාදීන් ලෙසම තවමත් හංවඩු ගැසෙන වීරවරයින් බොහෝ දෙනෙකු ගැන අපට අසන්නට ලැබී ඇත. අද ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර රටවල් විසින් ත්‍රස්තවාදීන් යැයි මුස්ලිම් රටවලට ඇඟිල්ල දිගු කරන විට මුස්ලිම් ලෝකය විසින් ත්‍රස්තවාදීන් කියා ඇඟිල්ල දිගු කරන්නේද බටහිර පාලකයන් දෙසටය. මෙයින් පෙනෙන්නේ එක පාර්ශවයකට පෙනෙන්නේ අනෙක් පාර්ශවය ත්‍රස්තවාදීන් ලෙස බවයි. මේ නිසා ත්‍රස්තවාදය අරබයා නිශ්චිත මානයක්ද නොමැති බව අපට පැවසිය හැක.

 

මෙතැන ප්‍රශ්නය ඇතිවුයේ අමාත්‍ය රවුෆ් හකීම් මහතා විසින් ලංකාව තුල සිවුරු ත්‍රස්තවාදයක් තිබෙන බව මැතිවරණ වේදීකාවේ පැවසීම නිසාය. නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය ෆයිසර් මුස්තාෆා මහතා විසින් එම ප්‍රකාශය විවේචනය කිරීම සිය මැතිවරණ වේදිකාව වර්ණවත් කිරීම සඳහා යොදාගෙන ඇත. මේ දෙදෙනාම දේශපාලකයන්ය. දෙදෙනාම ආන්ඩු පක්ෂයේ අය වුවද දැන් නැගනහිර පලාත් සභා මැතිවරණ වේදිකාවේ පසමිතුරන්ය. එන ඕනෑම දෙයක් තමන්ගේ පැත්තට කුමණ අන්දමේ වාසියකට හරවා ගන්නේදැයි දේශපාලකයා නිරතුරුවම විමසිල්ලෙන් පසුවන්නේය. එය මුස්ලිම්, හෝ හින්දු, හෝ බෞද්ධ දේශපාලකයන් යැයි වෙනසක්ද නැත. දේශපාලකයන් සියළුම දෙනා එක මල්‍ලේ පොල්ය.

 

ඒ නිසා අප ඇත්තටම ලංකාවේ සිවුරු ත්‍රස්තවාදයක් තිබෙනවා දැයි දැන් විමසා බලමු. ලංකාවේ මෑතක සිට එනම් උතුරේ යුද්ධය අවසන් වු දා සිට ආගම්බේධවාදීන් මුස්ලිම් වරුන් දෙසට හැරීමේ ප්‍රවණතාවයක් දක්නට ලැබුණි. පලමුව සිදුවුයේ මුස්ලිම් වරුන්ට එරෙහිව මාධ්‍ය තුලින් විවිධාකාරයේ මඩ ප්‍රචාර දියත් වීමයි. මෙය බහුල ලෙසම සිදුවුයේ අන්තර්ජාලයෙහිය. මෙහිදී කාන්තා නිදහස, ගව ඝාතනය, ජන සංඛ්‍යාවේ වර්ධනය සහ මුස්ලිම් පල්ලි වැනි දේ මුලික මාතෘකාවන් බවට පත්විය. මුස්ලිම් අප විසින් බොහෝ වර ඒවාට පිළිතුරු දෙමින් ඔවුන්ගේ තර්ක බිඳ දැමුවද නැවත නැවතත් වෙනත් වෙනත් කෝණ වලින් පහර දීම ඔවුන් දිගටම කරති. මෙහිදී බොහෝ විට ඔවුන් බොරු පුවත් මැවීම සහ බොරු තොරතුරු ඉදිරිපත් කිරීම සිදුකරති.

 

‍මා පොදුවේ මොවුන්ව අමතන්නේ ආගම්බේධවාදීන් ලෙසයි. එයට හේතුව ඔවුන් විසින් මුලිකව කරන්නේ ලංකාවේ බොදුනු සහ මුස්ලිම් වරුන් අතර ආගම්බේධයක් ඇතිවන පරිදි කටයුතු කිරීම වන බැවිනි. මෙම ආගම්බේධවාදීන් අතර බහුතරයක් ගිහියන් සිටින නමුදු භික්ෂූන් වහන්සේලා කුඩා පිරිසක්ද සිටින බව පැහැදිලිය. නමුත් සමස්ථ ලාංකීය භික්ෂු පරපුර ගතහොත් මේ කුඩා කන්ඩායම ඉන් ඉතාමත්ම අතලොස්සකි. ඇමති රවූෆ් හකීම් මහතා විසින් ලංකාවේ සිවුරු ත්‍රස්තවාදයක් පවතින බවට පැවසුවා නම් මා එයට මුලින්ම විරුද්ධ වන්නේ මේ හේතුව නිසයි. මන්දයත් ලංකාවේ මෑත බිහිවී තිබෙන ආගම්බේධවාදී ව්‍යාපාරය තුල භික්ෂූන් වහන්‍සේලා සිටින්නේ ඉතාමත් ස්වල්පයක් වන බැවිනි. කිහිප දෙනෙක් කරන වැරදි වලට සමාජයක් පලිද?  

 

ආගම්බේධවාදීන් විසින් මෑතක සිට දිවයිනේ යම් යම් ස්ථාන වල ප්‍රචන්ඩව සහ කලහකාරීව හැසිරී ඇත. එයට ප්‍රධාන නිදසුනක් නම් අනුරාධපුරයේ පුජා භූමියක තිබෙන මුස්ලිම් සොහොනක් යැයි පැවසෙන ස්ථානයක් කඩා බිඳදැමීමයි. මෙම ක්‍රියාවට භික්ෂූන් පිරිසක්ද සක්‍රීයව දායක වු බව එම සිද්ධියට අදාල වීඩියෝ මගින් සනාථ වේ. ඊට පසුව දඹුල්ල මුස්ලිම් පල්ලි සිද්ධියේද, දෙහිවල, දැදුරුඔය ගම සහ රාජගිරිය ධාරුල් ඊමාන් මස්ජදයේ ඇතිවුණු සිද්ධීන්ටද භික්ෂූන් වහන්සේලා පිරිසක් සම්බන්ධ වී ඇත. මෙහිදී ආගම්බේධවාදීන් විසින් භික්ෂූන් වහන්සේලා පෙරටු කර ගන්නේ බොහෝ විට එයින් ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව තහවුරු වන බව දන්නා බැවිනි. අනෙක් පසින් මෙම සිද්ධි වලට අදාලව අත්අඩංගුවට ගැනීමක් සිදුවන්නේ නම් භික්ෂූන් වහන්සේලාද අත්අඩංගුවට ගතයුතු තත්වයකට පත්කිරීම තුලින් ආරක්ෂක අංශ පැකිලෙන බව ඔවුන් දනිති.

 

මෙසේ ලංකාවේ තැන් කිහිපයක කලහකාරී සිද්ධීන් වාර්තා වුන නමුදු සමස්ථයක් ලෙස ගත්කල තවම ලංකාව තුල භීෂණයක් ඇති කිරීමේ තත්වයක් දක්වා එය වර්ධනය වී නොමැත. සුළු පිරිසක් කළ වරදකට මුළු සමාජයටම දොස් තැබිය නොහැක. ගරු දිවංගත එස්.ඩබ්.ආර්.ඩී බන්ඩාරනායක මහතාව ඝාතණය කළේද බෞද්ධ භික්ෂුවක විසිනි. එම ඝාතනය භික්ෂුවක විසින් කළ පලියට සමස්ථ භික්ෂු පරපුරම එයට පලි නැත. මෙම ආගම්බේධවාදීන් අතර සිටින භික්ෂූන් කිහිප නමක් විසින් කරන්නාවු අලජ්ජි ක්‍රියාවන්ට සමස්ථ භික්ෂු පරපුර වගකිව යුතු නැත. එවැනි අයවළුන් අද මෙන්ම අනාගතයේද බිහිවිය හැක. එමගින් අප තුල බහුතර භික්ෂු සමාජයට තිබෙන ගෞරවය සහ ආදරය නැතිකර ගතයුතු නැත.

 

රවුෆ් හකීම් මහතා විසින් ලංකාවේ සිවුරු ත්‍රස්තවාදයක් තිබෙන බව පවසා ඇත්නම් එය පවතින තත්වය හරියාකාරව අවබෝධ නොකොට කළ නොඉවසිලිමත් ප්‍රකාශයක් බව මගේ අදහසයි.